पाऊस मला आवडतो...

पाऊस मला आवडतो...
मग तो कसा का असेना...
मला तो माझ्यापासुनच दूर घेऊन जातो...

त्याच धो-धो कोसळण,
सरीमागुन सरींनी देहावर वार करण,
त्याच क्षणभरासाठी उन्हातल फिरकण
प्रत्येक थेंबाच सुर्याच्या किरणांबरोबर चमकण...
सगळच मला आवडत... खरच मला पाऊस आवडतो.....

त्याच हळुवार आगमन करण,
चोर पाऊलांनी येऊन मनाच्या कुशीत शिरण,
लहरीनुसार कधी संथ गतीन बरसण
बरसताना हलक्या हवेबरोबर थोडस सरकण.....
सगळच मला आवडत... खरच मला पाऊस आवडतो.....

त्याच सुकलेल्या मातीत एकरुप होण,
खडकाळ जमीनीवरुन खळखळुण वाहण,
अवनीचा देह क्षणात शांत करण
तिच्या मनाला प्रेमाचा ओलावा देण.....
सगळच मला आवडत... खरच मला पाऊस आवडतो.....

मन एकट असेल तर आठवांची मैफिल सजऊण देण,
मैफिली असेल तर एकट करुन टाकण,
आठवांना आठवताना कधी चेहऱ्यावर हसु उमटवण
तर कधी नयनातील अश्रुंना आपल्या सोबत घेऊन जाण....
सगळच मला आवडत... खरच मला पाऊस आवडतो.....

मला त्याच्या आठवणीत नेऊन सोडण,
त्याला माझ्या जवळ घेऊन येण,
हजरो मैलांच अंतर क्षणात दूर करण,
दोघांची मन एकमेकांच्या प्रेमात भिजवण..
हे फक्त त्या पावसालाच जमत... म्हणुन मला पाऊस आवडतो.....
खरच मला तो खुप खुप आवडतो......

चित्रा

मी आहे एक जलधार..

मी आहे एक जलधार
न लागे पाठीशी आधार

वाहते मी सपाट जमीनीवरुन
तर कोसळते कधी उंच कडयावरुन

चाखुणी सृष्टीचे माधुर्य
वाढवले माझे मी सौदर्य

भासले मी जरी कोमल
मन नाही माझे दुर्बल

साथ लाभता काळाची
भीती न उरली कोणाची

जाणला मी जीवनाचा अर्थ
सातत्य हेच माझे सामर्थ्य

चित्रा

प्रेम म्हणजे ..

प्रेम म्हणजे संगीतातील राग
आयुष्याला सुगंधमय करणारी फुलांची बाग

प्रेम म्हणजे मनाचा हूंकार
तिच्या झुकलेल्या नजरेतून त्याला मिळालेला होकार

प्रेम म्हणजे एक सुरेल गीत
दोन अनजान जीवांची एकमेकावर जडलेली प्रीत

प्रेम म्हणजे भक्ती
जगण्याला प्रेरणा देणारी विलक्षण शक्ती

प्रेम म्हणजे अतुट बंधन
मनाला बैचन करणार ह्रदयातील स्पंदन

प्रेम म्हणजे सर्वस्वाच दान
'स्व' ला विसरुन घेतलेल अस्तित्वाच भान

चित्रा

शब्द माझे

शब्द माझे.....
कधी पाऊस पाडुन भिजवतात
कधी चंद्र बनुन लाजवतात
मनातील भावनांना तेच तर जपतात

शब्द माझे.....
कधी दुःखाच्या दरीत ढकलतात
कधी आठवणीच्या देशात भटकतात
काळॊखातील अश्रुनां तेच तर पुसतात

शब्द माझे....
कधी स्वप्नांमध्ये रमवतात
कधी वास्तवातील कटु सत्य दाखवतात
जीवनाचा अर्थ तेच तर सांगतात

शब्द माझे....
कधी भावनांचा बाजार भरवतात
कधी अश्रुनां विकत घेतात
कडेलोट होणाऱ्या देहाला तेच तर सावरतात..

शब्द माझे...
कधी वाऱ्याबरोबर डोलतात
कधी माझ्याबरोबर चालतात
चालताना मात्र मला ‌ऋणाईत बांधतात.... ऋणाईत बांधतात....

चित्रा

कोण आहेस तू....

गीतातील माझ्या सूर आहेस तू
गझलेतील माझ्या शेर आहेस तू

देहातील माझ्या श्वास आहेस तू
मनातील माझ्या विश्वास आहेस तू

आकाशातील माझ्या तारा आहेस तू
भोवातालचा माझ्या वारा आहेस तू

डोळ्यांतील माझ्या काजळ आहेस तू
अंतःरातील माझ्या वादळ आहेस तू

दुःखाशी लढण्याची शक्ती आहेस तू
ह्या वेडया मीरेची भक्ती आहेस तू

कसं सांगु रे तुला, कोण आहेस तू
'चित्रा'तील दुनियेचा रंग आहेस तू

चित्रा.....

विसरले नाही..

दगडाच्या देवाला पूजताना,
माणसातील देव पाहण विसरले नाही
नात्यातील गुंता सोडवताना,
भावनांचा आदर करण विसरले नाही

नियतीच्या घावांना झेलताना,
जगण्याचा आनंद लुटण विसरले नाही
रडण नशीबी आल,
तरी खळखळुन हसण विसरले नाही

आपला अहंकार चेपताना
स्वभिमानाला जपण विसरले नाही
पारीजातकाचा सुगंध घेताना
त्याच्या इवल्यशा जीवनरेषेला विसरले नाही

अमावस्येच्या रात्री झुरताना
पौर्णिमेच चांदण विसरले नाही
वैशाखात तापताना
'वर्षा'तील गारवा विसरले नाही

स्वप्नामध्ये रमताना
वास्तवातील सत्याला विसरले नाही
भविष्याकडे बघताना
वर्तमान काळातील जगण विसरले नाही

उगवत्या सुर्याच स्वागत करताना
अंधारातील वाटचाल विसरले नाही
कवितेचा छंद जोपासताना,
जीवनाच व्याकरणही विसरले नाही

चित्रा

चांदण्या रात्री..

चांदण्या रात्री निघाला
साजणा सजणीला भेटाया,
चंद्रही आला सोबतीला
त्यांच्या प्रेमाची साक्ष बनाया...

जवळ तो येताच,
मीटली ती लाजाळुच्या पानासारखी
अन भासली त्याला ती
चांदण्यात न्हाऊण आल्यासारखी...

बघुणी तिला लाजताना
मन त्याचे खटयाळ झाले,
तिच्या रुपाच्या सौर्दयाने
चंद्रालाही घायाळ केले..

थंड गुलाबी हवा
पदर तिचा उडऊ लागली...
तशी ओठांवरली लाली
गालांवर उमटु लागली

डोळ्यांच्या त्याच्या इशारे
ओठानां तिच्या उमजाया लागले
अन कानाजवळ येऊन भोवरा
प्रेमाचे गीत गुणगुणाया लागला..

स्पर्शासाठी तीच्या
तो कासावीस होऊ लागला,
थरथरणाऱ्या तिच्या
हातांना हळुच हातात घेऊ लागला..


क्षणार्धातच ती
मिठीत त्याच्या विसावली
जणु अंनतकाळापासुन वाहणारी
नदी सागराला जाऊन मिळाली

--चित्रा

रुप माझ्या सख्याचे

अमृताहुन गोड तुझी वाणी
काळजाला भिडणारा सुमधुर ध्वनी

ओठावर असते मादक हास्य
शब्दाना निस्तब्ध करणार भाष्य

आधार देणारा मजबुत खांदा
मन धुंद करणारा पुरुषी बांधा

डोळ्यातुन फुलते प्रेमाची कळी
पाहुनी तव मनी मदन जळी

नजर जाता आकाशावरती
जमती चांदण्या अवतीभोवती

चंद्राला फिक पाडणार हे रुप
वाढवतो माझा जगण्याचा हुरुप

चित्रा इंदलकर

भीती

जवळच्या माणसांना होणाऱ्या मरणाप्राय यातना बघत असते
त्यांच्या मनाला जीवंतपणी जळताना बघत असते
म्हणुनच की काय मला आता मरणाची भीती वाटत नाही

आयुष्याभर जिंकलेल्यांना क्षणात हरताना बघत असते
हार सहन करताना त्यांच्या मनाचा होणारा कोंडमारा बघत असते
म्हणुनच की काय मला आता हरण्याची भीती वाटत नाही

किल्लाच्या बुरुजाला तोफेच्या एका वारात कोसळताना बघत असते
बुरुज कोसळल्या नंतर त्याची होणारी दयनीय अवस्था बघत असते
म्हणुनच की काय मला आता कोसळण्याची भीती वाटत नाही

प्रकाशात टवटवीत असणाऱ्या फुलाना काळोखात कोमजताना बघत असते
कोमजल्या नंतर त्यांच्या सुकलेल्या पाकळ्यांना बघत असते
म्हणुनच की काय मला आता काळोखाची भीती वाटत नाही

सदा हसत असणाऱ्या चेहऱ्यांना एकांतात रडताना बघत असते
त्यांच्या डोळ्यांत आलेला आसवांचा पुर बघत असते
म्हणुनच की काय मला आता रडण्याची भीती वाटत नाही

खरच मला आता कशाचीच भीती वाटत नाही.....
पण मला कशाचीच भीती वाटत नाही ह्या गोष्टीची
मात्र मला खुप भीती वाटत आहे....

चित्रा